Latest Entries »

field

Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου εικόνες

αλλά με χτύπouν τα κύματα

Προσπαθώ να διαβάσω σκέψεις

με κυκλώνουν σύννεφα

Άλλες ζωές και αλλοπρόσαλλα σχήματα.

Μέσα σε έναν κύκλο από φωτιές ©

σου δίνω το φιλί μου

Όλες οι λέξεις ήταν ψεύτικες

και λιώσαν το κορμί μου.

Advertisements

greece IkariaΗ χώρα μου πνίγεται

Η χώρα μου πνίγεται σε λυγμούς
Εγώ μακριά δεν μπορώ να βοηθήσω, δεν μπορώ να φτάσω ούτε καν στην δικιά μου καρδία
Σκορπίζω τα δάκρυα μου σε 5 θάλασσες, κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει τώρα πια
Πότισαν το φάρμακο του φασισμού και περιμένουν να γεννηθεί ο σπόρος
Θα ανθήσει και δεν θα έχει ακούσει ποτέ το τραγούδι τις λευτεριάς
Κανείς δεν πρέπει να αγαπά μόνο το χώμα που πατάει ,μα και όλους όσους το πατούν και μαζί του κλαίνε
Εγώ πέτρες δεν έχω στην καρδία, μοναχά «ανθρώπους» έχω
Όλους αυτούς που το κύμα ξέβρασε σε μια άγνωστη γωνία και όλους αυτούς που σε μια γωνία με via τους χτυπάνε.

ps: το συγκεκριμένο κείμενο το έγραψα πριν περίπου καμία 10 χρόνια, το διαβάζω σήμερα και μου φαίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Μόνος σου φεύγεις, μόνος ξαναγυρνάς στο πουθενά του χρόνου και όταν αρχίσουν τα όργανα, ζητούν λίγο κρασί για να  σωπάσουν και ότι ονειρεύεσαι, μοναχός θα το ζήσεις. Από την αρχή ο κόσμος μας, ένα «γιατί» γυρεύει και αν θα του το δώσουν με λόγια όμορφα, θα το μισήσει. Απόψε κοίτα για λίγο τα ουράνια και σκέψου το χειμώνα, ξύλα στο τζάκι θα ρίχνουμε μαζί και θα τα πούμε όλα.♠

Μουτζούρωσα τα χερια μου, με το μελάνι τον εχθρών

και άφησα στο χώμα αποτυπώματα νεκρών

Αγριεύουν οι ουρανοί και κοιτάνε καταγής

τα όμορφα τα χρώματα που ξεθωριάζουμε εμείς

από την mania να τα αποκτήσουμε όλα.

Δώσαμε στον νικητή,  δυο σταγόνες meli

και ο χαμένος πήρε ότι είχαμε στο χέρι.

Σε κοιτώ με μάτια δίχως δάκρυα

Μα ποτισμένα στο αίμα

Κάτσε στο έδαφος και πιάσε το χώμα

Νιώσε να σε χτυπά το πιο μεγάλο ψέμα.

Ένα όνειρο που πάντα όνειρο θα μείνει

γεμάτο καπνό και μια θολή εικόνα

για να σου θυμίσει πως ποτέ δεν γίνετε το παρελθόν σου σκόνη.

Στην αυγή των καλύτερων μας χρονων
έπαψε ο αγέρας να φυσά
έπεσαν τα πανιά μας στην θάλασσα
και λιώσαν σαν τα πλαστικά στην φωτιά.

«Έχεις στενάχωρη καρδια»
κάποτε, κάποιος μου έιχει πει.

Απλά είναι πολύ μεγάλη και άδεια απάντησα
με τα ματια μου σκυφτά.

Δοκίμασα τα πάντα για να την γεμίσω με χαρά
αλλα οποτε λείπεις εσύ, όλα είναι σκοτεινά.

Κατεβάστε το αρχείο εδώ

-Ποσο δυνατή;
-Δυνατή σαν τον ρυθμό της όξινης βροχής!
-Σ’αγαπώ, κοίτα να αντέξεις ακόμα μια στιγμή. Οι δρόμοι που διαλέγουμε και οι δρόμοι που μας διαλέγουν. Πάντα στην ίδια λεωφόρο κινούμαστε, χαμένοι μέσα στον χρόνο που κυλά ασταμάτητα. Η φυγή, η λύση, η μια, η άδικη. Μα πάντα η πιο ελπιδοφόρα, η λιγότερη επίπονη. Σαν την αναπνοή μας που βαραίνει όταν τα ματια μας συναντάνε την βροχή. Είμαστε φτιαγμένοι λάθος ή εμείς το λάθος φτιάξαμε. Το δημιουργήσαμε με τα ίδια μας τα χερια, χέρια γεμάτα γραμμές και σημάδια που από παιδιά τα κουβαλάμε. Δείξε μου τα χερια σου που είναι ιδρωμένα από την αγωνια, αυτή την χειρότερη, της αναμονής για κάτι που θα έρθει βίαια και θα σε χτυπήσει. Τι και αν σε ρίξει κάτω; Να ξανασηκωθείς. Θυμάσαι που πέφταμε όταν ήμασταν παιδιά; Σηκωνόμασταν και πάλι δίχως σκέψεις, δίχως πόνο. Το μονο που έπρεπε να κάνουμε ήταν να «φτύσουμε» αυτόν που μας κυνηγούσε. Λοιπόν κάνε το ίδιο και τώρα. Δεν θα φύγω γιατί έμαθα να μην φοβάμαι, όπου και αν είμαι θα παλεύω, γι’αυτό που είμαι.

Τα πιο ήσυχα πρωινά είναι αυτά

που βουτάνε πιο βαθιά μες στο μυαλό σου

εκείνα που ξέρουν πιο καλά τον εαυτό σου

δεν σε βλέπουν ποτε να πονάς

παρα μονο ν’ανασάνεις

δεν σε βλέπουν ποτε να πετάς

πάντα δεμένος μένεις

τα πιο ήσυχα πρωινά

είναι από εκείνα τα φτωχά

δίχως ήλιο, δίχως βροχή

μένουν πάντα στην σιωπή

Παρασκευή 11 απρίλη (δεν θυμάμαι χρονολογία)

Μέσα στο τρένο από Φάληρο για Μοναστηράκι

Βγάζω το τετραδιάκι μου και ξεκινάω να γράφω για το πόσο αξιοπερίεργη μου φαίνεται όλοι αυτή η κίνηση στα τρένα. Επίτηδες και εγώ έβγαλα το τετραδιακι μου.  Παρατηρώ τους ανθρώπου και γράφω.  Στο walkman*  Θ.Παπακωνσταντίνου.  Κοιτάω τους ανθρώπους και γράφω ή έστω κάνω ότι γράφω και περιμένω την αντίδραση τους, οι περισσότεροι όταν διασταυρώνονται τα βλέμματα μας γυρίζουν και κοιτάζουν αλλου,κάνοντας πως δεν με είδαν,σαν να θέλουν να κρύψουν ένα μυστικό,σαν ένοχοι που φοβούνται μην τους αναγνωρίσω.  Σηκώνω το στυλό μου και τον κουνάω επιδεικτικά στον ρυθμό τις μουσικής που μονο εγώ ακούω. Το τραγούδι τελειώνει και στα λίγα δευτερόλεπτα σιωπής μέχρι το επόμενο, νομίζω πως όλοι γύρο μου έχουν σταματήσει επίτηδες να μιλούν, λες και έλεγαν κάτι για μένα και δεν θέλουν να τους ακούσω.  Κοιτάζομαι στο τζαμι και σιγοτραγουδώ κουνώντας το πόδι μου στον ρυθμό,το κάνω με χάρη και με μια δόση υπερβολής, μου αρέσει να παρατηρώ την αντίδραση τον ανθρώπων και την έκφραση στα πρόσωπα τους. Βγάζω τα ακουστικά γιατί στο βαγόνι μπήκε κάποιος και παίζει ένα χαρούμενο ρυθμό στο ακορντεόν.  Σεβασμός προς τον μουσικό.  Στον επόμενο σταθμό αλλάζει βαγόνι και η μουσική σταματα,ο αληθινός κόσμος δεν έχει νόημα ποια, ξαναβάζω τα ακουστικά μου και χάνομαι στον δικό μου κόσμο ξανά.

*φορητή συσκευή για την αναπαραγωγή κασέτας

Editorial

Aγαλματάκια ακούνητα μέρα η νύχτα;

Στο λιμάνι βόλτες και στην πλατεία τσακωμοί,μετά πάλι φίλοι,κρυφτοκυνηγητό,πυθία,μπουκάλα,στο παλιό σπίτι ξαπλωμένοι ο ένας πάνω στον άλλο να λέμε τρομακτικές ιστορίες και να κοιτάμε τα αστερια,όπως μας κοιτάνε και αυτά,πέφτει ένα και κάνω μια ευχή,και αυτόν τον χειμώνα όλοι μαζί στα εξάρχεια τότε που στην πλατεία σύχναζαν οι αναρχικοί,στο Ρεζίν κάθε σάββατο για να γίνουμε ρεζίλι και να μην μας νοιάζει κανεις τι θα πει. Στο «Death» που βλέπαμε φαντάσματα και στην σκύλοπνίχτρα για βουτιές. Τραβάγαμε δρόμους σκοτεινούς και ανηφόρες για να χορέψουμε ένα χορό στο πανηγύρι και να πιούμε κάνα κρασάκι στην αυλή του δημοτικού. Ανασαίναμε καθαρό αέρα και είχαμε έμπευση για hollywoodιανες παραγωγές, επιτραπέζια, βόλτες μέχρι τον Γιώργο για ρετσίνα με μεζέ χταποδάκι, γινόμασταν οι φιλόσοφοι του πεζοδρομίου.  Κάναμε κάνα τσιγαράκι πίσω από τον φάρο, κερνάγαμε πορτοκαλάδα τα κορίτσια και οι κάμπιες γίνηκαν πεταλούδες όμορφες και δίναμε ραντεβού στο Metropolis τότε που ήταν νόμιμο να κάθεσαι στα σκαλιά και να αφήνεις σημειώματα κολλημένα με τσίχλα και η Αθηνα τόσο μικρή που δεν χανόμασταν ποτε και αν αργούσαμε πολύ, το «πράσινο» μας περίμενε να περπατήσουμε ολόκληρη την πανεπιστημίου σφυρίζοντας και τραγουδώντας.

Αυτό το blog είναι αφιερωμένο στους Καταχθόνιους Ιππότες, όλους αυτούς που αρνούνται να μεγαλώσουν και βλέπουν το μέλλον στα ματια των παιδιών, σε αυτούς που ψάχνουν την ελπίδα που είχαν όταν ήταν λίγο πιο νέοι και θέλουν να την ξαναβρούν μέσα σε ένα κόσμο από ενήλικες που έχουν παραδώσει τα όπλα…